Ik volg je overal waar je heen gaat en bij alles dat je doet. Ongemerkt ga ik al je gangen na en hou precies bij met wie je zoal omgaat. Ik volg je dag en nacht. Kortom, jij kunt nooit meer aan mij ontkomen. Dag in, dag uit zie ik je en ik hoor elk woord dat je zegt. Ga je uit, dan ga ik met je mee en als je ’s nachts weer thuiskomt, zorg ik dat ik er ook weer ben. Alleen maar om alles wat je doet in de gaten te kunnen houden
Maar wat zeg je nou? Vind je het niet prettig dat ik je altijd en overal volg? Je weet toch dat jij en ik bij elkaar horen en dat ik niet zonder je kan?Ik moét bij je blijven, want m’n hart zal breken als ik je niet meer kan zien. Daarom ben ik bij je. Thuis, onderweg, op vakantie, altijd en overal. Als je lacht en als je huilt. Je komt niet meer van mij af
Tsja, het is wel een beetje je eigen schuld. Dan had je ook maar niet weg moeten gaan. Sindsdien ben ik helemaal de weg kwijt. ’s Nachts droom ik alleen maar over jou, maar als ik daarna wakker word, zie ik je niet naast me liggen. Ik verlang gewoon naar je en naar een simpele omhelzing. Je had toch gewoon bij me kunnen blijven?!
Dus geloof me maar op m’n woord, als ik zeg dat ik altijd bij je blijf. Bij elke stap die je zet en bij elke ademhaling ben ik in je buurt. Nee, jij komt de rest van je leven niet meer van me af!
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Kijk ‘m daar nou staan! Die zogenaamde rockster staat weer eens in z’n eentje te dansen in een hoek van de discotheek. Ondertussen probeert-ie interessant te doen met z’n nieuwe telefoon. Hij doet wel stoer, maar eigenlijk is hij helemaal alleen en heeft op een avond als deze geen andere plek om heen te gaan…
Aan de andere kant van de dansvloer staat een meisje. Met wilde gebaren staat ze mee te bewegen op de muziek, alsof het haar allemaal niets kan schelen. Ze heeft jarenlang geloofd dat het stoer is om alleen te zijn en heeft iedereen om zich heen al die tijd genegeerd. Die zogenaamde rockster en dat meisje vinden het allebei niet cool genoeg om op iemand af te stappen…
Ik wist nooit wat ik met mijn leven aan moest. Ik was veel te veel in mezelf gekeerd en had een enorme muur om me heen gebouwd. Daardoor kon niemand in mijn ziel kijken. De meeste mensen wisten niet eens wat ze met me aanmoesten. Het liefste liep ik met een grote boog om alles en iedereen heen.
Maar er was altijd één persoon die me bij de hand pakte en me op sleeptouw nam, de wijde wereld in. Dat was de enige die ik kon vertrouwen. Ze zei dat ik haar nodig had, maar ik had het toen nog niet in de gaten. Daarvoor was ik veel te druk met mezelf.
Ik zal het maar eerlijk tegen je zeggen: het gaat slecht met me. Maar jij hebt geen flauw idee hoe beroerd ik me voel, want jij hebt alles prima voor elkaar. Het gaat zelfs zó goed met je, dat je het zelf niet eens in de gaten hebt. Daardoor wordt het steeds moeilijker voor ons om op dezelfde golflengte te blijven met elkaar.
Weet je, ik begin al dat gedoe en geruzie tussen ons een beetje zat te worden. Terwijl ik best begrijp dat ik je af en toe juist tegengas zou moeten geven. Maar je reageert zo kil de laatste tijd, dat de kou die van je af komt al mijn zenuwen en aderen heeft bevroren. En nu dreigt diezelfde kou zelfs mijn ziel te bevriezen.
Als een verstikkende wattendeken nemen de wolken al het licht weg in mijn hoofd. Ik kan er niets aan doen, maar mijn gedachten dwalen langzaam af, naar de tijd waarin ik probeerde mijn leven te leiden zonder jou.
Ik zal vast wel iets fout doen, maar als dat komt omdat ik gewoon mezelf probeer te zijn, dan doe ik het liever verkeerd dan goed. Want hoop kan zomaar omslaan in angst en met maar één vleugel kan ik niet vliegen.
Ik zou willen dat het licht van de zon mijn dromen zou omarmen, weg met dat verstikkende wolkendek!
Geen angst meer, geen kil maanlicht, nee, ik zou naar een plek willen vliegen waar bomen zijn, bloemen, zonlicht en lucht! Een plek waar nieuwe herinneringen worden gemaakt,
en waar de oude vervagen om voor altijd te verdwijnen. Een plek waar liefde geen leugen is.
Maar met één vleugel kunnen vogels niet vliegen, dan vallen ze zo, langs de dakrand uit de lucht, als ontelbare regendruppels.
Geen lucht meer, geen trots, en daarom kunnen vogels niet vliegen.
Nummer: Birds
Artiest: Anouk
Jaar: 2013
Hoogste notering in de Top 40: 3
Bestel muziek van deze artiest >>
Download muziek van deze artiest >>
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Ik reed op een verlaten snelweg, ergens midden in de woestijn. De zoete geur van mijn geheime rookwaar kringelde om m’n hoofd. In de verte zag ik het flauwe schemerlicht van een hotel opdoemen. Omdat mijn ogen bijna dicht vielen, besloot ik er te overnachten.
Terwijl ik uit mijn auto stapte, zag ik een vrouw in de deuropening staan om me welkom te heten. Ik dacht bij mezelf dat deze avond wel eens heel anders kon gaan lopen dan ik had verwacht, maar ik ging toch naar binnen. Ze stak een kaars voor me aan en ging me voor. Even dacht ik dat ik overal stemmen vandaan hoorde komen, maar ik zag niemand…
Als buiten de regen recht in je gezicht waait en je hebt het koud, dan zou ik je het liefste net zo lang omhelzen tot je het weer warm hebt. Of als je een vervelende dag op je werk hebt gehad, met alleen maar gezeur van je baas en je collega’s om je heen, dan kan ik er zijn om je op te vangen.
Net als iedereen voel jij je vast ook wel eens eenzaam en verdrietig, zeker ’s avonds laat. Dan zijn voor sommige mensen de sterren aan de hemel de enige lichtpuntjes in hun leven. Er is niemand om hun tranen te drogen, maar ik zou er graag voor jou willen zijn als jij verdriet hebt. Het liefste hou ik je dan voor altijd en eeuwig stevig vast.
Nu je er niet meer bent vraag ik mij vaak af hoe het met je gaat. Zou je nog weten hoe ik heet, als we elkaar ooit opnieuw tegenkomen? Wordt alles dan hetzelfde als vroeger? Zou je dan bijvoorbeeld ook weer mijn hand vasthouden als we samen ergens naar toe gaan?
Soms kom ik bij het opruimen ineens een foto of een stuk speelgoed van je tegen. Dan sluit ik m’n ogen en stel ik me voor hoe het zal zijn als ik weer bij je ben. Ik vraag me dan af hoe en wanneer we elkaar weer zullen ontmoeten, daarboven…
Ik kan maar beter niet tegen je zeggen dat ik van je hou, want daarmee zou ik veel te veel verraden. Eerlijk gezegd zou ik het best prettig vinden om een vaste relatie met je op te bouwen, maar aan de andere kant kan zoiets ook enorm verstikkend werken.
Ik wil ook liever niet zeggen dat ik naar je verlang, ook al is dat eigenlijk wel waar. Misschien zal ik het eens een keer terloops laten vallen, maar ik zeg het zeker niet recht in je gezicht.
Soms herinner ik me ineens weer hoe het vroeger was. Dan zie ik m’n vader voor me, in z’n zondagse kleren. Of m’n moeder, die weer eens doodmoe is en toe aan wat rust. En terwijl m’n jongste broertjes en zusjes herrie maken in de huiskamer en mijn zus wat mompelt in haar slaap, staat m’n broer op het punt om uit te gaan. Hij heeft een afspraakje vanavond, dus hij moet opschieten, zegt hij.
Ach, dat huishouden van ons… Er was altijd wel wat aan de hand. Het was vooral erg drúk, met al die kinderen. En aan het hoofd van het gezin stond m’n moeder, om voor ons te zorgen en ons te beschermen. Ze was erg netjes, zodat alles er bij ons thuis altijd keurig uitzag. En als we er een rommeltje van maakten, dan zwaaide er wat.