Ik zal het maar eerlijk tegen je zeggen: het gaat slecht met me. Maar jij hebt geen flauw idee hoe beroerd ik me voel, want jij hebt alles prima voor elkaar. Het gaat zelfs zó goed met je, dat je het zelf niet eens in de gaten hebt. Daardoor wordt het steeds moeilijker voor ons om op dezelfde golflengte te blijven met elkaar.

Weet je, ik begin al dat gedoe en geruzie tussen ons een beetje zat te worden. Terwijl ik best begrijp dat ik je af en toe juist tegengas zou moeten geven. Maar je reageert zo kil de laatste tijd, dat de kou die van je af komt al mijn zenuwen en aderen heeft bevroren. En nu dreigt diezelfde kou zelfs mijn ziel te bevriezen.

Verder lezen →

Als een verstikkende wattendeken nemen de wolken al het licht weg in mijn hoofd. Ik kan er niets aan doen, maar mijn gedachten dwalen langzaam af, naar de tijd waarin ik probeerde mijn leven te leiden zonder jou.

Ik zal vast wel iets fout doen, maar als dat komt omdat ik gewoon mezelf probeer te zijn, dan doe ik het liever verkeerd dan goed. Want hoop kan zomaar omslaan in angst en met maar één vleugel kan ik niet vliegen.

Ik zou willen dat het licht van de zon mijn dromen zou omarmen, weg met dat verstikkende wolkendek!

Geen angst meer, geen kil maanlicht, nee, ik zou naar een plek willen vliegen waar  bomen zijn, bloemen,  zonlicht en lucht! Een plek waar nieuwe herinneringen worden gemaakt,
en waar de oude vervagen om voor altijd te verdwijnen. Een plek waar liefde geen leugen is.

Maar met één vleugel kunnen vogels niet vliegen, dan vallen ze zo, langs de dakrand uit de lucht, als ontelbare regendruppels.

Geen lucht meer, geen trots, en daarom kunnen vogels niet vliegen.

Nummer: Birds
Artiest: Anouk
Jaar: 2013
Hoogste notering in de Top 40: 3

Bestel muziek van deze artiest >>

Download muziek van deze artiest >>

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Ik reed op een verlaten snelweg, ergens midden in de woestijn. De zoete geur van mijn geheime rookwaar kringelde om m’n hoofd. In de verte zag ik het flauwe schemerlicht van een hotel opdoemen. Omdat mijn ogen bijna dicht vielen, besloot ik er te overnachten.

Terwijl ik uit mijn auto stapte, zag ik een vrouw in de deuropening staan om me welkom te heten. Ik dacht bij mezelf dat deze avond wel eens heel anders kon gaan lopen dan ik had verwacht, maar ik ging toch naar binnen. Ze stak een kaars voor me aan en ging me voor. Even dacht ik dat ik overal stemmen vandaan hoorde komen, maar ik zag niemand…

Verder lezen →

Als buiten de regen recht in je gezicht waait en je hebt het koud, dan zou ik je het liefste net zo lang omhelzen tot je het weer warm hebt. Of als je een vervelende dag op je werk hebt gehad, met alleen maar gezeur van je baas en je collega’s om je heen, dan kan ik er zijn om je op te vangen.

Net als iedereen voel jij je vast ook wel eens eenzaam en verdrietig, zeker ’s avonds laat. Dan zijn voor sommige mensen de sterren aan de hemel de enige lichtpuntjes in hun leven. Er is niemand om hun tranen te drogen, maar ik zou er graag voor jou willen zijn als jij verdriet hebt. Het liefste hou ik je dan voor altijd en eeuwig stevig vast.

Verder lezen →

Nu je er niet meer bent vraag ik mij vaak af hoe het met je gaat. Zou je nog weten hoe ik heet, als we elkaar ooit opnieuw tegenkomen? Wordt alles dan hetzelfde als vroeger? Zou je dan bijvoorbeeld ook weer mijn hand vasthouden als we samen ergens naar toe gaan?

Soms kom ik bij het opruimen ineens een foto of een stuk speelgoed van je tegen. Dan sluit ik m’n ogen en stel ik me voor hoe het zal zijn als ik weer bij je ben. Ik vraag me dan af hoe en wanneer we elkaar weer zullen ontmoeten, daarboven…

Verder lezen →

Ik kan maar beter niet tegen je zeggen dat ik van je hou, want daarmee zou ik veel te veel verraden. Eerlijk gezegd zou ik het best prettig vinden om een vaste relatie met je op te bouwen, maar aan de andere kant kan zoiets ook enorm verstikkend werken.

Ik wil ook liever niet zeggen dat ik naar je verlang, ook al is dat eigenlijk wel waar. Misschien zal ik het eens een keer terloops laten vallen, maar ik zeg het zeker niet recht in je gezicht.

Verder lezen →

Soms herinner ik me ineens weer hoe het vroeger was. Dan zie ik m’n vader voor me, in z’n zondagse kleren. Of m’n moeder, die weer eens doodmoe is en toe aan wat rust. En terwijl m’n jongste broertjes en zusjes herrie maken in de huiskamer en mijn zus wat mompelt in haar slaap, staat m’n broer op het punt om uit te gaan. Hij heeft een afspraakje vanavond, dus hij moet opschieten, zegt hij.

Ach, dat huishouden van ons… Er was altijd wel wat aan de hand. Het was vooral erg drúk, met al die kinderen. En aan het hoofd van het gezin stond m’n moeder, om voor ons te zorgen en ons te beschermen. Ze was erg netjes, zodat alles er bij ons thuis altijd keurig uitzag. En als we er een rommeltje van maakten, dan zwaaide er wat.

Verder lezen →

Het is druk in de stad vandaag. Gehaast baan ik mij een weg door de menigte. Niet eens omdat ik dan sneller thuis ben, maar omdat ik de gezichten van de mensen die ik passeer liever niet wil zien. Bij elke voorbijganger die langs me loopt, denk ik even dat jij het bent. Ik zet mijn blik op oneindig en ga nog sneller lopen.

Verder lezen →

Moet je nou eens kijken naar die vriendin van mij! Geloof me, ze is de enige die ik heb. Wat vind jij van haar? Je mag haar best leuk vinden, hoor, maar ik zie haar eigenlijk niet meer zo zitten. Ik krijg in onze relatie namelijk niet wat ik zou willen, als je begrijpt wat ik bedoel.

Soms fantaseer ik wel eens over een nieuwe vriendin. Een Amerikaanse bijvoorbeeld, zo’n vrouw die je wel eens ziet in series op televisie. Dan droom ik ervan om het vliegtuig te pakken, de oceaan over te vliegen en in Amerika m’n ogen eens goed de kost te geven.

Verder lezen →

Ze is nog best jong, maar tegelijkertijd ook beeldschoon. Het is alleen zo zonde dat bijna niemand die schoonheid ziet, omdat ze altijd met zichzelf in de knoop zit. Als ze weer eens diep in de put zit, staat één man altijd klaar om haar er weer uit te halen. Die man ben ik! Ik ben er altijd voor haar, terwijl we eigenlijk niet meer zijn dan ‘goede vrienden’.

Zelfs al moet ik dagen in de auto zitten om bij haar te komen of uren wachten in de stromende regen, het maakt me allemaal niet uit. Zodra ik haar lach zie, ben ik dat meteen weer vergeten. We hebben al zo veel tijd samen doorgebracht en eigenlijk zou ik wel meer willen. Misschien moet ik haar maar eens voorzichtig vragen of ze bij me wil blijven…

Verder lezen →